اقتصاد و کارآفرینیتیتر اول

ایده پردازی چیست؟

درباره فرآینده ایده پردازی

نویسنده
مترجم:
نرگس مرادی

اگر می پسندید به اشتراک بگذارید

ایده پردازی مربوط به فرآیند توسعه و رساندن ایده های تجویزی به دیگران است که معمولا در محیط های تجاری قابل استفاده است و توالی افکار را از مفهوم اصلی تا اجرا توصیف می کند. ایده ها می توانند از دانش گذشته یا حال، تاثیرات خارجی، نظرات و عقاید یا اصول سرچشمه بگیرند. ایده پردازی می تواند به صورت گرافیکی، نوشتاری و شفاهی بیان شود.

ایده پردازی از طریق روش گرافیکی، نوشتاری و شفاهی بیان می‌شود و از دانش گذشته یا حال، نظرات، تجربیات و عقاید شخصی نشأت می‌گیرد. ایده پردازی معمولا در جلسات همفکری، انجمن های آنلاین، سمینارها، بازدیدها، رسانه های اجتماعی و تمرینات تیم سازی منسجم می شود. هر عضوی از یک سازمان، از مدیرعامل گرفته تا کارآموز می تواند در فرآیند ایده پردازی شرکت کند و به طور خلاقانه به شرکت کمک کند. فرآیند ایده پردازی، بیشتر ناشی از تلاش برای حل مشکل است و در اصل می توان آن را مهندسی معکوس دانست. سبک های ایده پردازی شامل راه حل مشکلات، ایده های اشتقاقی و ایده های وابسته به یکدیگر است.[1]

 

ایده پردازی چیست و چگونه کار می کند؟

 به بیان ساده ایده پردازی عبارت است از عمل دقیق خلق ایده ها (از تصور تا پیاده‌سازی در دنیای واقعی و اجرا) ایده ها و عمل ایده پردازی می تواند از سمت هرکسی که به طور ملموس یا مستقیم با یک تجارت یا سازمان مرتبط است، از جمله کارکنان سطح پایین، مدیران، مشتریان، شرکا و ذینفعان ارائه شود. ایده های واقعی می‌توانند نتیجه جلسات همفکری، انجمن های آنلاین، سمینارها، تمرینات تیم سازی، بازی ها و شبکه های اجتماعی باشد. ایده پردازی، بخشی کلیدی از یک تجارت موفق است. برای مثال شرکت گوگل در روزهای ابتدایی خود، کارمندان را تشویق می کرد که ۲۰ درصد از ساعات کاری خود را روی ایده‌های جدید که برای خود کارمندان جذابیت ایجاد می کرد و به صورت بالقوه پاسخی برای مشکلات دنیای واقعی بود، بگذارند و روی آن ها تمرکز کنند.

با توجه به رشد شرکت، ظاهرا از ایده پردازی به اندازه قبل استفاده نمی شود. این تمرکز بر ایده پردازی به شرکت ها این امکان را می دهد تا با افزایش احتمال عرضه محصولات جدید، افزایش جذب مشتری و عملکرد مالی برتر، نوآورانه عمل کرده و یا توانایی رقابت داشته باشند. نکته این است که اگر کارکنان تمام زمان خود را بر نیاز های شغلی متمرکز کنند دیگر فرصتی برای فکر کردن در مورد استراتژی ها یا محصولات جدید وجود ندارد که در آنها رشد یا بهبود یابند.

ایده پردازی
ایده پردازی

فرآیند ایده پردازی

اگرچه فرآیند ایده پردازی لزوما نباید با یک مدل جهانی مطابقت داشته باشد، اما دستورالعمل های کلی وجود دارد که مردم می توانند از آن ها برای به حداکثر رساندن اثربخشی ایده ها و راه حل های ایجاد شده پیروی کنند. اول و مهم تر از همه آنکه، ایده پردازی لزوما با یک تفکر تصادفی ایجاد نمی شود. بلکه ایده ها به گونه ای معکوس طراحی شده اند که با مشکلات نوظهور منطبق هستند. بنابراین بسیار مهم است که ابتدا مشکل را به روشنی مشخص کرده و عوامل اساسی آن را بشناسید، مانند محیط های تجاری، نیازهای مشتریان، محدودیت های بودجه و هر عامل دیگری که در پشت مسئله آزاردهنده وجود دارد. هنگامی که نقاط اصلی مشکل و علت ریشه ای آن  مشخص شد جلسات همفکری و دیگر برنامه های همکاری مشترک می تواند در جهت جمع آوری ایده های بالقوه و ایجاد راه حل های احتمالی برای مشکلات ایجاد شده آغاز شود.

در حالت ایده آل، این همکاری ها باید کل ذهن را در هم آمیزد، زیرا بسیاری از مشکلات، مستلزم رویکردهای خلاقانه و عملگرا برای دستیابی به راه حل های مناسب است. موانع ایده پردازی می تواند شامل محیط های خصمانه، اهداف مبهم، افراد بسته، افراد گروهگرا، افرادی که به تایید شدن بوسیله اطرافیان، بسیار بها می دهند،[2] خودخواهی، تیم های بی تجربه، ناتوانی در تفکر خارج از چارچوب و بدبینی باشد. انجمن های گفتگو باید از گفتگوی باز و بدون محدودیت استفاده کنند، یعنی جایی که شرکت کنندگان بدون ترس از تمسخر، احساس امنیت می کنند و همه ایده های آن ها، از عمیقا آکادمیک گرفته تا خیال پردازی های گسترده، با اشتیاق پذیرفته می شوند و با انصاف و گشاده رویی با آن ها برخورد می شود.

انبوهی از ایده ها در طول مراحل همکاری ایجاد می شود و در نهایت به یک ایده غالب که می تواند اقدامات آینده گروه را به بهترین نحو انجام دهد، تقسیم می شود. ایده نهایی در برابر مشکل آزمایش شده و در صورت نیاز تنظیم می شود. سپس به طور خستگی ناپذیری دوباره روی آن ایده کار می شود، دوباره آزمایش می شود و تا زمانی که به یک راه حل بالقوه کامل تبدیل نشده، روی آن ایده کار خواهد شد. سپس این ایده در دنیای واقعی اجرا می شود و اگر موفقیت آمیز به نظر برسد، روند ایده پردازی به پایان می رسد.

 

سبک های ایده پردازی

راه حل مشکلات: منظور از این روش ساده این  است که فرد مشکلی را شناسایی می کند که آن را بعدا حل می کند.

ایده های اشتقاقی: این سبک و شیوه شامل بهبود ایده های موجود است.

ایده های وابسته به یکدیگر: این سبک برخورد چندین ایده ناقص با یکدیگر است که با هم ترکیب می شوند و ایده ای جامع و کامل را ایجاد می کنند.

 

پانویس ها

[1]– متن حاضر ترجمه و تلخیصی است از:

www.investopedia.com  Ideation

[2]– People-pleaser

دیدگاهتان را بنویسید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا