شعر پارسیفرهنگ و هنر

شبی دود خلق آتشی برفروخت

سعدی، بوستان، باب اول در عدل و تدبیر و رای

شبی دود خلق آتشی برفروخت

شبی دود خلق آتشی برفروخت / شنیدم که بغداد نیمی بسوخت
یکی شکر گفت اندران خاک و دود / که دکان ما را گزندی نبود
جهاندیده‌ای گفتش ای بوالهوس/تو را خود غم خویشتن بود و بس؟
پسندی که شهری بسوزد به نار/ وگرچه سرایت بود بر کنار؟
بجز سنگدل ناکند معده تنگ/چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ
توانگر خود آن لقمه چون می‌خورد/چو بیند که درویش خون می‌خورد؟
مگو تندرست است رنجوردار/که می‌پیچد از غصه رنجوروار
تنکدل چو یاران به منزل رسند / نخسبد که واماندگان از پسند
دل پادشاهان شود بارکش/چو بینند در گل خر خارکش
اگر در سرای سعادت کس است/ ز گفتار سعدیش حرفی بس است
همینت بسنده‌ست اگر بشنوی/ که گر خار کاری سمن ندروی

سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای

 

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن

بلوک تبلیغ حذف شد

با غیرفعال کردن بلوک تبلیغات از ما حمایت کنید.