95جامعهدسته‌بندی نشدهمسائل اجتماعی

آن چه ما می خواهیم

پیرامون مسئولیت پذیری و ضرورت تلاش و امید

اگر می پسندید به اشتراک بگذارید

باید پذیرفت که هیچ کشور توسعه یافته ای به یکباره مسیر توسعه و دموکراسی را طی نکرده است. نوادگان وایکینگ ها امروز یکی از بهترین و پیشرفته ترین کشورهای دنیا را ساخته اند نه با حرف و ذکر مصیبت که با عمل و ممارست. قوم جنگجو و مبارزه طلب آلمان، برغم حضور در دو جنگ جهانی و ویرانی گسترده، یکی از بزرگترین و تاثیرگذارترین کشورهای دنیا محسوب می شود.

اما ما ایرانیان برغم تاریخ سه هزار ساله خود هنوز ریشه توسعه نیافتگی خود را در حمله اعراب و مغولان می جوییم! (نویسنده به تاثیر این حملات اذعان دارد اما نقد اصلی به رخوت، گوشه نشینی، درویش مسلکی و مسئولیت گریزی است). ما در بسیار از حوزه ها در ابتدای راه قرار داریم. اما این حقیقت نمی بایست و نباید مایه یاس و سرخوردگی شود بلکه باید این تهدید را با برنامه ریزی و پشتکار به فرصتی تبدیل کرد.

اگر امروز شروع کنیم می توانیم به زعم خود کشور را به استقلال نزدیک تر سازیم تا نگران تحریم و عدم ورود کالاهای پزشکی یا مهندسی نباشیم. باید در نظر داشت اگر ما ایرانیان فکری به حال شرایط زیست خویش نکنیم دیگران چنین خواهند کرد، دیگرانی که طبعا دلسوز آینده، منابع، کرامت انسانی و استقلال کشور ما نیستند

 

مسئولیت گریزی؛ آفت اجتماعی

نباید از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرد. باید ایستاد و تجدیدنظر کرد. باید گذشتگان و خودمان را نقد کنیم. باید از خود بپرسیم تا کجا می خواهیم نفت بفروشیم و کالا وارد کنیم؟ تا کی می خواهیم قرارداد چند میلیارد دلاری خرید هواپیما منعقد کنیم؟ تا چه زمان گوشی مارک بخریم و از آن مذموم تر به داشتن آن افتخار کنیم و به تعبیری مقابل دیگران پز! بدهیم؟ تا به کی می خواهیم مشکلات خود را به گردن دیگران بیاندازیم و داخلی و خارجی را مسبب بدانیم؟

خرده گیری از پدر و مادر و حتی سرزنش ایشان به جهت بدنیا آوردن ما تا کجا می تواند ادامه داشته باشد آن هم بی آنکه از خود بپرسیم نگرش ما نسبت به گذشتگان چقدر تغییر کرده است؟ یا بهتر است از خود بپرسیم چقدر با گذشتگان تفاوت داریم؟ چه میزان به کار تولیدی یا کارآفرینی و نه خدماتی، آشنایی داریم؟

آیا جز این است که اکثر تحصیلکردگان جامعه ما به دنبال کار خدماتی و یا استخدام در شرکت ها و نهادهای دولتی هستند؟ چه تعداد از ما ریسک پذیری داریم؟ جدا از همه این موارد باید به یاد داشت که به سخره گرفتن فعالیت دیگران و نه نقد و نشان دادن نیک و بد مسئله، یکی از مهم ترین آفات اجتماعی ما است که خود تقویت کننده عدم ریسک پذیری و آغاز یک کار جدید است (ناگفته پیدا است که هر اقدام جدیدی الزاما بهتر نیست) و به تعبیر تداعی کننده خواهی نشوی رسوا / هم رنگ جماعت شو! در هر صورت از یک نقطه باید آستین ها را بالا زد و فعل خواستن را برغم همه مشکلات و موانع، صرف کرد. باید:

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

ماهنامه سرند؛ در جستجوی نقد خویشتن

مردادماه سال پیش بود که با همفکری و همیاری جمعی از دوستان نخستین گام در جهت راه اندازی نشریه سرند برداشته شد. ساختن آن هم از صفر، کاری سخت و دشوار است اما غلبه بر مشکلات از تلخی این سختی می کاهد. کوتاه سخن آن که گرچه آهسته اما پیوسته، آجر به آجر ساختیم و پیش آمدیم و می دانیم که راه بس طولانی در پیش رو داریم.

ماهنامه سرند ماحصل تلاش جمعی است که دل در گروه مسایل اجتماعی دارند. می دانیم و اشراف داریم که نقد خاصه نقد خویشتن چندان دلپذیر نیست بویژه برای ما ایرانیان که اعتراف به اشتباه و تجدیدنظر در رفتار و گفتار جایگاه ضعیفی دارد. از طرفی قصد نداریم تا ذکر مصیبت کنیم به ترتیبی که موجب خستگی و تکدر خاطر مخاطبان گردیم. بلکه با دیدی فراخ تر از تلاش، امید و چشم انداز هم صحبت کنیم تا نشان دهیم به رغم همه مشکلات و سختی می توانیم اگر بخواهیم.

سیاست ما بر رایگان بودن نشریه بوده، هست و خواهد بود. یکی از بزرگترین دغدغه های گروه، توسعه ماهنامه است. پرداختن به مباحثی چون دانش و فناوری، اقتصاد و کارآفرینی از رئوس این مهم است تا ضمن گسترش دامنه موضوعات مورد بررسی در ماهنامه، به آن غنای بیشتری ببخشیم. بدین ترتیب از نظریه پردازی صرف فاصله خواهیم گرفت و به میدان عمل قدم خواهیم گذاشت. از این رو دست همه عزیزانی که می توانند ما را در این مسیر همراهی کنند به گرمی می فشاریم.

دیدگاهتان را بنویسید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا