اقتصاد و کارآفرینیتیتر اول

سرمایه‌گذاری جسورانه چیست؟

درباره سرمایه گذاری جسورانه (قسمت اول)

زهرا ناگهی
مترجم:
زهرا ناگهی

اگر می پسندید به اشتراک بگذارید

سرمایه‌گذاری خطرپذیر یا جسورانه (به اختصار VC) به چه معناست؟

سرمایه‌گذاری خطرپذیر[1] نوعی سرمایه‌ خصوصی و به نوعی تأمین مالی است که سرمایه‌گذاران در اختیار شرکت‌های استارتاپی و کسب و کارهای کوچکی قرار می‌دهند که به رشد طولانی‌مدت آن ها باور دارند. سرمایه‌گذاری خطرپذیر معمولا از سوی سرمایه‌گذاران ثروتمند، بانک‌ها و هر گونه مؤسسات مالی تأمین می‌شود. با این وجود، این سرمایه‌گذاری همیشه به شکل پول نیست بلکه می‌تواند در قالب تخصص فنی یا مدیریتی نیز ارائه شود. این نوع سرمایه‌گذاری معمولا به شرکت‌هایی تخصیص پیدا می‌کند که پتانسیل رشد استثنایی و سریع دارند.

اگرچه می‌تواند برای شخص سرمایه‌گذار پرخطر باشد، اما امکان بازدهی بالاتر از حد میانگین، جذاب و وسوسه‌برانگیز است. این نوع سرمایه‌گذاری برای شرکت‌های جدید یا سرمایه‌گذاری‌هایی که سابقه‌ کمی دارند (کمتر از دو سال)، یک منبع محبوب و حتی ضروری است، به خصوص که دسترسی به بازارهای سرمایه، وام‌های بانکی یا سایر ابزارهای پرداختی محدود باشد. اصلی‌ترین نقطه ضعف سرمایه‌گذاری خطرپذیر این است که سرمایه‌گذاران معمولا در شرکت سهام دارند و به همین ترتیب در تصمیم‌گیری‌های شرکت دخیل هستند.

 

نکات کلیدی

  • سرمایه‌گذاری خطرپذیر، یک روش تأمین بودجه برای شرکت‌ها و کارآفرینانی است که می‌تواند در سطوح مختلف از مراحل پیشرفت کاری ارائه شود، اگرچه غالبا شامل تأمین بودجه‌ اولیه است.
  • صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر، سرمایه‌گذاری‌های ادغام شده‌ را برای شرکت‌ها و استارتاپ‌هایی که فرصت رشد بالا دارند را در مراحل اولیه مدیریت می‌کنند و معمولا فقط پذیرای سرمایه‌گذاران معتبر هستند.
  • سرمایه‌گذاری خطرپذیر از یک فعالیت مناسب در پایان جنگ جهانی دوم به یک صنعت پیچیده با فعالان متعدد تکامل پیدا کرده است که این فعالان نقش مهمی در شتاب دادن به نوآوری دارند.

 

درک سرمایه‌گذاری خطرپذیر یا جسورانه

یکی از تفاوت‌های اصلی بین سرمایه‌گذاری خطرپذیر و سایر معاملات مالی این است که این نوع سرمایه‌گذاری تمایل دارد تا توجه‌ خود را معطوف به شرکت‌های نوظهوری کند که برای اولین بار به دنبال منابع مالی قابل توجه هستند. این در حالی است که سهام‌داران خصوصی تمایل دارند تا بودجه‌ شرکت‌های بزرگی را تأمین کنند که در جستجوی تزریق پول هستند.

 

تاریخچه‌ سرمایه‌گذاری خطرپذیر

سرمایه‌گذاری خطرپذیر زیرمجموعه‌ای از سهام خصوصی است. گرچه عقبه سهام خصوصی به قرن نوزدهم برمی‌گردد، سرمایه‌گذاری خطرپذیر یا جسورانه تنها پس از جنگ جهانی دوم به عنوان یک صنعت رشد پیدا کرد. ژرژ دوریو، استاد دانشکده‌ کسب و کار هاروارد، به عنوان «پدر سرمایه‌گذاری خطرپذیر» شناخته می‌شود. او شرکت توسعه و تحقیقات آمریکن را در سال 1946 تأسیس کرد و یک صندوق 5/3 میلیون دلاری برای سرمایه‌گذاری در شرکت‌هایی جمع‌آوری کرد که به فناوری‌های توسعه‌یافته در طول جنگ جهانی دوم جنبه تجارتی دادند. اولین سرمایه‌گذاری شرکت آمریکن در شرکتی بود که برای استفاده از فناوری اشعه ایکس برای درمان سرطان جاه‌طلبی داشت. زمانی که شرکت در سال 1955 شناخته‌تر شد، مبلغ 200000 دلاری که دوریو سرمایه‌گذاری کرده بود به 8/1 میلیون دلار تبدیل شد.

 

ضربه خوردن از بحران مالی سال 2008

بحران مالی 2008 ضربه‌ مهلکی به صنعت سرمایه‌گذاری خطرپذیر وارد کرد. زیرا سرمایه‌گذاران مالی که به منبع مالی مهمی تبدیل شده بودند، با دل و جرأت کمتری سرمایه‌گذاری می‌کردند و از منابع مالی خود محافظت بیشتری می‌کردند. ظهور استارتاپ‌های تک شاخ[2] که ارزش بیش از یک میلیارد دلار دارند باعث شد تا گروه متنوعی از فعالان این حرفه وارد صنعت سرمایه گذاری شوند. صندوق‌های مالی مستقل و شرکت‌های سهام خصوصی به سرمایه‌گذارانی که به دنبال سود چندبرابر با نرخ بهره کم بودند، پیوستند و در معاملات بزرگ شرکت کردند. ورود آن ها منجر به تغییراتی در اکوسیستم سرمایه‌گذرای خطرپذیر شد.

 

توسعه به سمت غرب

اگرچه بودجه بودجه مورد نیاز از بانک‌های واقع در شمال شرقی تأمین می‌شدند، اما سرمایه‌گذاری خطرپذیر پس از رشد اکوسیستم فناوری در ساحل غربی متمرکز شد. شرکت فرچالد سمی‌کانداکتر[3] که بوسیله هشت مهندس (هشت خائن)[4] تأسیس شد، اولین شرکت فناوری به حساب می‌آمد که بودجه سرمایه‌گذاری جسورانه را دریافت کرد. این بودجه شرکت بوسیله شرمن فرچایلد از شرکت فرچایلد در ساحل شرقی تأمین شد.

آرتور راک که بانکدار سرمایه‌گذار در هایدن در نیویورک بود به انجام این معامله کمک کرد و به همین ترتیب یکی از اولین شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر در سیلیکون ولی[5] بود. دیویس و راک بودجه برخی از شرکت‌های مهم و تأثیرگذار فناوری از جمله اینتل و اپل را تأمین کردند. 48% از  کل سرمایه‌گذاری تا پایان سال 1992 به شرکت‌های ساحل غربی منتقل شد و صنعت ساحل شمال شرقی تنها 20% را به خود اختصاص داد. با توجه به داده‌های پیچ‌بوک[6] و انجمن NVCA[7] وضعیت تغییر چندانی نکرده است.

در طول سه ماهه‌ چهارم سال 2021، شرکت‌های ساحل غربی بیش از یک سوم از کل معاملات (اما بیش از 60% از ارزش معاملات) را انجام می‌دادند، در حالی که منطقه آتلانتیک میانه حدود یک پنجم معاملات (تقریبا 20% از کل ارزش معاملات) را به خود اختصاص داده بود. با این وجود اکثر فعالیت‌ها در سه ماهه چهارم سال 2021 به سمت غرب میانه تغیر یافت: ارزش معاملات 265% در دنور و 331% در شیاگو افزایش یافت. این درحالی است که تعداد معاملات ساحل غربی در حال کاهش است و منطقه خلیج سانفرانسیسکو با 630 معامله به ارزش 25 بیلیون دلار بر دنیای سرمایه‌گذاری خطرپذیر غالب است.

سرمایه گذاری خطرپذیر
سرمایه گذاری خطرپذیر

کمک از آیین‌نامه

مجموعه‌ای از نوآوری‌های نظارتی- مقرراتی به محبوبیت بیشتر سرمایه‌گذاری خطرپذیر به عنوان یک راه تأمین مالی، کمک کرد.

  • اولین مورد تغییر در قانون سرمایه‌گذاری کسب و کارهای کوچک در سال 1958 بود. با فراهم کردن شرایط معافیت مالیاتی برای سرمایه‌گذاران موجب تقویت صنعت سرمایه‌گذاری خطرپذیر شد. قانون درآمد در سال 1978 به منظور کاهش مالیات بر عواید سرمایه‌ای از 49% به 28% اصلاح شد.
  • سپس در سال 1979 تغییری در قانون امنیت درآمد بازنشستگی کارمنان صورت گرفت که به صندوق‌های بازنشستگی اجازه داد تا 10% از دارایی‌های خود را در کسب و کارهای کوچک سرمایه‌گذاری کنند. این اقدام منجر به افزایش سرمایه‌گذاری از سوی صندوق‌های بازنشستگی توانمند شد.
  • مالیات بر عواید سرمایه‌ای در سال 1981 تا 20% کاهش یافت.

این سه اصلاحیه یا تغییر موجب تسریع در رشد سرمایه‌گذاری خطرپذیر شد و سال 1987 با رسیدن سطح بودجه‌ به 9/4 میلیارد دلار  به دوره‌ رونقِ سرمایه‌گذاری خطرپذیر تبدیل شد. حباب دات‌کام[8] موجب مورد توجه قرارگرفتن هر چه بیشتر این صنعت شد، زیرا سرمایه‌گذاران خطرپذیر به دنبال بازدهی سریع از شرکت‌های اینترنتی با ارزش بالا بودند. طبق برخی از محاسبات، سطح بودجه در آن دوره به 30 میلیارد دلار رسید. اما وعده‌های مبنی بر بازگشت سرمایه محقق نشد، زیرا تعدادی از شرکت‌های اینترنتی با ارزش بالا نابود شدند و تا مرز ورشکستگی پیش رفتند.

 

سرمایه‌گذار فرشته

سرمایه‌‌ کسب و کارهای کوچک یا کسب و کارهای در حال رشد در این صنعت نوظهور عمدتا بوسیله افراد با خالص دارایی بالا، که اغلب به عنوان سرمایه‌گذار فرشته شناخته می‌شوند و شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر  فراهم می‌شد. انجمن ملی سرمایه‌گذاری مخاطره پذیر سازمانی متشکل از صدها شرکت‌ سرمایه‌گذاری مخاطره‌پذیر است که بودجه مورد نیاز کارآفرینان نوآور را تأمین می‌کند. سرمایه‌گذاران فرشته معمولا گروه متنوعی از افراد هستند که ثروت خود را از طریق منابع مختلف جمع‌آوری کرده‌اند. اگرچه،آن ها تمایل دارند تا خودشان کارآفرین باشند یا مدیرانی هستند که به تازگی از کسب و کاری که خودشان راه اندازی کردند، بازنشسته شده‌اند.

سرمایه‌گذاران خودساخته که تأمین کننده سرمایه‌ خطرپذیر هستند معمولا چند ویژگی مشترک و اصلی دارند. اکثر آن ها به دنبال سرمایه‌گذاری در شرکت‌هایی هستند که به خوبی اداره می‌شود، شرکت‌هایی که دارای یک طرح تجاری کاملا توسعه یافته و بی نقص هستند و آماده‌ رشد استثنایی هستند. به احتمال زیاد این سرمایه‌گذاران پیشنهاد سرمایه‌گذاری در بخش‌ها یا صنایعی را می‌دهند که خودشان با آن ها آشنایی دارند. یکی دیگر از رویدادهای متداول در بین سرمایه‌گذاران فرشته سرمایه‌گذاری مشترک است، یعنی یک سرمایه‌گذار فرشته با یک سرمایه‌گذار فرشته دیگر سرمایه‌گذارای را انجام می‌دهد.

 

پانوشت ها

[1]– متن حاضر ترجمه تلخیصی است از:

www.investopedia.com  Venture Capital: What Is VC and How Does It Work? 

[2] – تک شاخ یا Unicorn به استارتاپ هایی با ارزش بیشتر از یک میلیارد دلار گفته می شود.

[3]– Fairchild Semiconductor

[4]– برای مطالعه بیشتر بنگرید به:

www.en.wikipedia.org/wiki/Traitorous_eight  Traitorous eight

[5]– Silicon Valley

[6]– Pitchbook

[7]– National Venture Capital Association

[8]– به رشد غیرمتعارف کسب و کارهای اینترنتی حباب دات کام گفته می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا